เอาล่ะ!!!

หลังจากที่นั่งสับสนงงงวยกับBlogมาทั้งวัน

นั่งเถียงกับน้องๆในเอ็มว่า "เเบล็กกาวหนูหายยยยย"

ทั้งๆที่หลายๆคนยืนยันว่ามีนะเฟ้ย เป็นต้นซากุระสีชมพูไง(+โคโนจังxเซ็ตจังด้วย)

แล้วทำไมคอมชั้นถึงไม่มีล่ะยะ เห็นแต่พื้นสีเทาๆ T^T

จนแล้วจนรอดก็เลยต้องให้น้องสาวส่งปริ้นสกีนมาให้ดู

โอ้วววว~ ในที่สุดฉันก็เห็นบล็อคของช้านนนนนนนนนน((บ้าไปละ))

------------------------------------------------------------------------------

เกรดออกแล้วรู้สึกอยากบ้ามาก....... 3.15........

แพ้น้องชาย.............3.51............

ต้องเลี้ยงบัตรปังย่าเท่าไหร่หว่า? = ="

เห็นว่าอยู่กิลหรือคลับ S o A มั้ง ^^" เคี่ยวเรื่องการออกระหว่างเล่นน่าดู

แต่น้องชายหนูไม่เกรียนน๊า

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จะว่าไปแล้วถ้าพูดถึงตัวการ์ตูนกับโลกความเป็นจริง ให้เทียบกับสาวๆ 3A แล้ว

ดูในดราม่า OH MY GOD!!!!!

ความจริง ในเวอร์ชั่นละครนี้ พอดูแล้ว ดูดีกว่าสาวๆตอนถ่ายภาพนิ่ง

อยากกรี๊ดมาก(กรี๊ดเพราะอะไรไม่บอก..).............. เซ็ตจังกับโคโนจังชั้น...... [รับรองในดราม่าดูดีกว่านี้มากๆ]

ตอนแรกนี้ดูท่าทางเซ็ตจังจะ.............(ดูเองละกัน)

ทาคามิจัง..........

เนกิ+อาสึนะ!!!!(โดยส่วนตัวคิดว่า ถ้าใช้เด็กผู้ชายแสดงอาจเกิดปัญหาเด็กใจแตก ^^")

โดยรวมก็โอเค แต่สำหรับหลายๆคนในบอร์ดว่าบรรยากาศมันอึมครึม มืดๆ

เหมือนแฮรี่ ผสม .........อะไรซักอย่างนั่นแหละ.......

อยากดูตอนต่อไปไวๆอ่า

ปล.แฟนเซอร์วิสยังตามมาในดราม่า!!!

ก่อนอื่นต้องกล่าวสวัสดีก่อนสินะ หลังจากนั่งงมกับบล็อค= ="

สวัสดีจ้ากับทุกๆท่าน เราชื่อซากิ ซากิ เรียก "ซาจัง" ได้ (ใครอยากเรียกฟะ)

อนึ่งเรามิใช่โอตาคุผู้ชำนาญการอะไร ก็อย่างที่เฮดไดนั่นแหละ

แค่โอตาคุฝึกหัด สาย Y[uri]

สาเหตุที่เข้าวงการ...

ตอนแรกเราก็แค่เด็กน้อยธรรมด๊า ไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ

กับคำว่าอะไรก็ได้ ยังไงก็ได้ มันทำให้เราดูเหมือนมีชีวิตให้ผ่านๆไปวันๆนึง

เราเริ่มรู้สึกว่าโลกรอบๆตัวมันน่าเบื่อมากขึ้นๆ จนกระทั่งวันนึง

น้องชายที่อยู่หอเดินทางกลับมาบ้าน พร้อมกับ...."เกม"

พูดด้วยความภาคภูมิใจว่าตนเองคือ เกมเมอร์ เราก็ถามมันกลับว่า

"ไอ้เกมนี่มันดียังไง ดูๆไปน่าเบื่อออก เล่นซ้ำไปซ้ำมา"

"ไม่รู้สิพี่ แต่มันสนุก เล่นแล้วรู้สึกผ่อนคลาย แต่ว่าพี่เถอะ ไม่มีอะไรที่อยากจะทำบ้างเลยหรอ?"

"ก็อะไรล่ะ? ฉันมันบ้านนอกนะเว้ย[ตะเข็บชายแดนกทม.] ไม่ใช่เด็กในกรุงแบบแก ฉันก็มีชีวิตอยู่ไปวันๆนั่นแหละ"

"เบื่อไหมน่ะ?"

"เบื่อมากกกกกกก"

"เอางี้~ อย่างพี่ท่าทางจะไม่เข้ากับเกมซักเท่าไหร่ ผมให้ยืมการ์ตูนพี่อ่านแล้วกัน จะได้...."

"หมึกเลอะ+ขี้เกียจอ่านนนนนนนน"

น้องชายมองหน้าปริบๆ ก่อนลุกไปที่คอม

"งั้นจะโหลดอนิเมให้ดูแล้วกัน พี่เข้าไปที่เว็บYoxxxbe นะ..."

ร่ายมาซะยาว การ์ตูนเรื่องแรกที่น้องชายเอามาให้ดูในตอนนั้นเป็นซับENG

ซึ่งเราก็พอที่จะแปลออกบ้าง และเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ รัก+บ้า มาก จนมาถึงปัจจุบัน

นั่นคือ "Mahou Sensei Negima"

ยอมรับเลยว่าการ์ตูนเรื่องนี้มีอิทธิพลกับเรามากพอดูเลยแหละ

เพราะมันทำให้เราประจักว่าเราชอบอะไร และ มีความสุขไปกับมัน

ใครอาจมองว่ามันไร้สาระ แต่สิ่งหนึ่งที่เราอยากจะบอก

การ์ตูนมันให้อะไรมากกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ มันไม่ใช่สมุดที่มีกระดาษเล่มหนึ่ง

แต่มันคือสมุดภาพ ที่มอบความสุขให้กับเรา.....